معرفی آثار و پیشینه ی نقاش ومجسمه ساز حسین خیرآبادی

مجسمه-سازی-با-سنگ

مجسمه سازی با سنگ در زمانهای باستان با استفاده از سنگی بسیار سخت (مانند بازالت یا گرانیت) جهت تراشیدن سنگهایی نرمتر مانند مرمر، مرمریت (ماربل) و تراورتن استفاده می شده است.

بعد از کشف فلزاتی چون آهن و آلیاژهای آهن و اختراع ابزارهایی چون چکشهای فلزی و قلم های آلیاژی گامی بزرگ در هنر سنگ تراشی و فرم دادن تکه های بی شکل سنگ به حجم ها و پیکره ها به وجود آمد.

مجسمه سازی با سنگ یا سنگ تراشی به دوران خیلی قبل بر میگردد و از دیواره های غارها آغاز شده است.

مجسمه های ماقبل تاریخ معمولا اشکالی از انسانها بوده مانند مجسمه ونوس Venus of Willendorf یا مجسمه های بی سر فرهنگ سیکلادیک یونان باستان the Cycladic cultures of

ancient Greece

بعدها اشکال حیوانات، ترکیبی از انسان و حیوان و یا انتزاعی رواج یافت.

در زمانهای کهن قبل از کشف جریان الکتریسیته و اختراع ابزارهای برقی، تراش سنگ تنها توسط ضربه زدن با چکش بر قلم سنگ تراشی و یا ضربه زدن با تیشه های سنگ تراشی بر روی سطح سنگ صورت میگرفت.

به عنوان مثال تمامی آثار هنرمندان معروفی چون میکل آنژ (مایکل آنجلو بناروتی) ، آنتونیو کانو وا ، لورنزو برنینی و غیره تماما توسط نیروی بازو و ابزار سنگ تراشی صورت میگرفت.

بر خلاف ابزارهای تراش چوب که معمولا دارای شکل ها و اندازه های بسیار متنوع هستند، ابزارهای تراش سنگ بسیار محدودتر میباشند.

به عنوان مثال طبق اسنادی که وجود دارد میکل آنژ بخش اعظمی از مجسمه ی معروف داوود را با قلم دو دندانه و چکش تراش داده است.

از زمان یونان باستان تاکنون سنگ مرمر Marble مرجع مجسمه سازان سنتی اروپایی بوده است. سنگ مرمر رنگهای مختلفی را دارا میباشد، از سفید تا صورتی و قرمز تا خاکستری و سیاه میباشد.

مجسمه امید